Charlie, autisme en de tienertrans-trend

Een Nieuw-Zeelandse moeder vertelt hoe haar autistische zoon tijdens lockdown via online trans-contacten plots transgender werd, en hoe de kliniek meteen aanstuurde op puberteitsremmers.

Lockdown als kantelpunt

De moeder, hier G, beschrijft hoe haar zoon Charlie tijdens de coronalockdown urenlang online doorbracht. Charlie heeft het syndroom van Asperger. In de familie komt depressie en suicidaliteit voor. Voor de lockdown speelde gender geen rol. Na maanden online contact met trans-volwassenen kwam Charlie thuis met de mededeling: "I'm transgender."

Een typisch patroon dat onder de noemer Rapid Onset Gender Dysphoria valt: een tiener met autisme, een geschiedenis van mentale problemen, geen kindertijd-dysforie, en een trans-identiteit die ontstaat na intensief contact met online trans-volwassenen tijdens een sociaal isolement.

Online contact, geen kindertijd-signaal

During the lockdown he met trans people online and after talking to them he realised that this was what he'd been looking for.

Charlie kreeg zijn trans-identiteit niet uit zichzelf. Hij kreeg hem aangereikt door volwassenen op het internet, in een periode dat school, sport en vrienden weg waren. G stelt het scherp:

I believe that our children are being groomed online.

De kritiek van G is geen kritiek op transmensen die hun eigen weg zoeken. Het is kritiek op volwassenen die online een kwetsbare autistische tiener overtuigen dat het ongemak met zijn eigen lichaam betekent dat hij in het verkeerde lichaam zit.

De kliniek: meteen blokkers en fertiliteit

Bij het eerste bezoek aan de gender-kliniek van het District Health Board werd Charlie direct met de nieuwe naam en de gewenste voornaamwoorden aangesproken. Puberteitsremmers werden besproken. Er volgde een verwijzing naar een vruchtbaarheidskliniek voor het invriezen van zaadcellen, omdat de behandeling die zou volgen onvruchtbaar kan maken.

De arts noemde puberteitsremmers:

perfectly safe and reversible.

Dat is niet wat de internationale evidence laat zien. De Cass Review in het Verenigd Koninkrijk concludeerde dat de bewijsbasis voor puberteitsremmers bij genderdysforie zwak is. Zweden, Finland en Engeland hebben de behandeling fors beperkt. Nederlandse data laten zien dat vrijwel iedereen die met blokkers begint doorgaat naar cross-sex hormonen.

De rol van school

G vraagt zich hardop af of het onderwijs zelf de trend versterkt:

Is it that the current education, and even the schools are pushing the trend?

Sociale transitie op school, zonder ouders te informeren, is in Nieuw-Zeeland en Nederland praktijk geworden. Een school die een nieuwe naam en voornaamwoorden gebruikt zonder met ouders te overleggen, neemt een medisch-psychologische beslissing buiten de ouder om. Die beslissing is niet neutraal: sociale transitie maakt de stap naar medische transitie waarschijnlijker.

Wat dit verhaal laat zien

• Een autistische tiener is kwetsbaar voor online identiteitsaanbod, juist wanneer offline contact wegvalt.
• Een kliniek die "veilig en omkeerbaar" zegt over puberteitsremmers, herhaalt een claim die de internationale literatuur niet draagt.
• De combinatie autisme, depressie in de familie en plotselinge trans-identiteit hoort tot een onderzoek te leiden, niet tot een recept.
• Ouders die hier vragen stellen worden niet zelden weggezet als transfoob. G laat zien dat het gewoon zorg is.

Voor Nederlandse ouders

Herken je dit patroon, neem dan niet de affirmatieve route als enige route. Vraag om diagnostiek voor autisme, voor angst, voor trauma. Vraag waarom de kliniek de Cass Review niet bespreekt. Vraag waarom er geen exploratieve psychotherapie wordt aangeboden voor er over puberteitsremmers wordt gepraat. Op Transouders.nl staan ervaringen van Nederlandse ouders die deze vragen hebben gesteld.