"Ik was een meisje dat een jongen wilde zijn" — en groeide eroverheen

Stephanie Edmonds was zeven toen ze verklaarde nooit meer een jurk aan te trekken. Zes jaar lang deed ze dat ook niet. Ze speelde ijshockey, voelde zich niet thuis tussen de andere meisjes en wilde op sommige momenten letterlijk een jongen zijn. Toen ze haar verhaal opschreef was ze 33, moeder van een zoon, en vond ze het heerlijk een vrouw te zijn.

Een meisje dat zich niet thuis voelde in meisjeskleren

Op de meisjesafdeling van de kledingwinkel voelde Edmonds zich overweldigd en onzeker; in meisjeskleren had ze het gevoel iets te moeten zijn wat ze niet was. Terwijl haar twee zussen jurken droegen, liep zij in een kakibroek en een overhemd met kraag. Haar ouders kochten een skateboard en een BMX-fiets voor haar en schreven haar in voor karate en ijshockey. Op de middle school was ze het enige meisje in haar ijshockeyteam. Ze groeide op in de jaren negentig en de jaren nul.

Makkelijk was het niet. In de vijfde klas van de basisschool (fifth grade) kreeg ze scheldwoorden naar haar hoofd, en daar raakte ze in de jaren daarna aan gewend. In de kleedkamer voelde ze zich volkomen misplaatst tussen de andere meisjes. Toen ze ongesteld werd, huilde ze en hield ze het maandenlang verborgen; ze dacht dat er misschien nog een kans was dat ze een jongen kon zijn. Ze was, schrijft ze, vreselijk in de war.

Wat haar ouders deden

Als mensen haar voor een jongen aanzagen, zeiden haar vader of moeder eenvoudig: "We hebben drie dochters." Kwam ze huilend thuis, dan omhelsden ze haar en vertelden ze hoeveel ze van haar hielden en hoe slim, sterk en mooi ze was. En daarna, schrijft Edmonds met nadruk, vertelden ze haar de waarheid:

Edmonds vraagt zich af hoe het een kind als zij vandaag zou vergaan. Ze beschrijft een vragenlijst die een docent van haar oude middle school in Stamford (Connecticut) aan het begin van het schooljaar 2022-2023 aan leerlingen voorlegde: ze moesten hun voornaamwoorden kiezen en aangeven wie dat mocht weten: alleen de docent, klasgenoten, ouders. Zou ze beter af zijn geweest, vraagt ze, als de volwassenen om haar heen hadden gezegd dat haar angst over gender en seksualiteit betekende dat ze in het verkeerde lichaam was geboren? Het onderscheid tussen wat je leuk vindt en wat je bent is de kern van haar verhaal.

Volwassen worden — als vrouw

Toen ze haar essay schreef was Edmonds 33 en droeg ze nog steeds niet graag jurken. Ze heeft een zoon van zeven en noemt het moederschap het belangrijkste wat ze ooit heeft gedaan. Ze is dankbaar voor de steun die ze onderweg van haar familie kreeg.

Haar verhaal is dat van één persoon, maar onderzoek laat iets vergelijkbaars zien. In een Nederlands vervolgonderzoek onder 77 kinderen die wegens genderdysforie waren aangemeld, had 43 procent bij de nameting geen genderdysforie meer, 27 procent nog wel en was 30 procent niet bereikt; de onderzoekers concluderen dat de meeste kinderen met genderdysforie na de puberteit niet genderdysfoor blijven (bron). In een Canadees vervolgonderzoek onder 139 jongens gold dat voor 87,8 procent (bron).

Waarom dit verhaal ertoe doet

• Tomboys bestaan. Edmonds was er een, zonder diagnose.
• Een voorkeur voor "jongensspullen" maakt van een meisje geen jongen.
• Wachten en steunen is geen passiviteit.
• Ouders die vasthouden aan biologie geven hun kind een uitweg, geen gevangenis.

Voor Nederlandse ouders

Cardinal Support Network is een netwerk van ouders en familieleden in de Amerikaanse staat Ohio dat een afwachtende benadering ("watch and wait") aanmoedigt en gezinnen naar hulpbronnen verwijst. In Nederland zag de Gezondheidsraad in juni 2026 geen aanleiding om te adviseren de transgenderzorg voor jongeren anders in te richten; de raad schrijft tegelijk dat de bewijskracht voor de gevonden effecten van behandeling laag tot zeer laag is en dat de effecten op de lange termijn nog onvoldoende zijn onderzocht (bron). Wie als ouder twijfelt, vindt bij Transouders.nl ouders die hetzelfde meemaakten.

Bron-essay: Stephanie Edmonds, "I Was a Girl Who Wanted to Be a Boy...", Restore Childhood (Substack), 10 mei 2023.