Ouders vragen: de open brief van TTSB aan de Duitse genderzorg
De Duitse ouderorganisatie Trans-Teens-Sorge-berechtigt (TTSB) verzamelt vragen die ouders aan de genderzorg willen stellen — maar in de spreekkamer doodgezwegen worden. Het resultaat is een open brief vol vragen waar de affirmatieve praktijk geen antwoord op heeft.
Waarom deze vragen?
Ouders die hun kind naar de genderpoli zien gaan, krijgen één boodschap: bevestig wat het kind zegt, anders ben je een slechte ouder. Twijfel, vragen om diagnostiek of pleidooien voor psychotherapie eerst worden gepathologiseerd als "transfobie". TTSB draait de richting om: niet ouders moeten zich verantwoorden, maar artsen die kinderen aan irreversibele ingrepen blootstellen.
De diagnostiek-vragen
- Hoe meet u "genderidentiteit"? Welke objectieve test bestaat er, zonder terug te grijpen op precies de genderstereotypen waar de beweging zegt vanaf te willen?
- Wat onderscheidt ROGD van klassieke genderdysforie? Werkt uw diagnostiek even goed bij een tiener die zonder geschiedenis plotseling trans verklaart?
- Hoe sluit u sociale aanstekking uit? Wat doet u als het hele vriendinnenclubje binnen een schooljaar trans wordt?
- Wordt comorbiditeit eerst behandeld? Autisme, eetstoornis, trauma, depressie — hoe sluit u uit dat het daarover gaat?
De medicatie-vragen
- Op welke goedkeuring baseert u puberteitsremmers? Triptoreline is voor vroegrijpheid geregistreerd, niet voor genderdysforie. Hoe noemt u off-label gebruik bij kinderen anders dan experiment?
- Wat zijn de langetermijneffecten? Op bothdichtheid, neurocognitie, fertiliteit, seksuele functie. Welke 20-jaars-data ondersteunen uw aanbeveling?
- Waarom stop het bewijs uit Cass en Finland u niet? Zweden, Finland, Engeland, Noorwegen draaiden bij. Wat weet u dat zij niet weten?
- Wie betaalt uw kliniek als de behandelingen afnemen? Welke financiële prikkel speelt in uw indicatiestelling?
De besluitvormings-vragen
- Kan een 13-jarige instemmen met onvruchtbaarheid? Welke ontwikkelingspsychologie steunt u dat een puber een irreversibele beslissing kan nemen?
- Wat is uw plan bij detransitie? Hoe vangt u op wat u veroorzaakte als de jongere zich op zijn 22e bedenkt?
- Waarom mogen ouders niet weten wat hun kind krijgt? Welk medisch model verbergt behandeling van minderjarigen voor de ouderlijke macht?
Wat ouders zeggen
"Wij zijn niet tegen onze kinderen — wij zijn tegen het experimenteren met onze kinderen."
"Hormonen en operaties lossen geen psychische problemen op. Waarom probeert niemand eerst psychotherapie?"
Voor Nederlandse ouders
Deze vragen gelden ook hier. Het Amsterdamse Kennis- en Zorgcentrum Genderdysforie, Genderteam Groningen en de daaromheen ontstane affirmatieve praktijken geven dezelfde antwoorden — of zwijgen op dezelfde manier. Ouders die deze vragen stellen, zijn geen vijanden van hun kind. Ze zijn precies wat een minderjarige in een medisch traject nodig heeft: iemand die kritisch meedenkt over irreversibele ingrepen.
Kernpunt
Een arts die deze vragen niet kan beantwoorden, doet geen zorgvuldige zorg. Een arts die ouders wegzet als probleem, doet geen kinderzorg. Stel de vragen — schriftelijk, met een afschrift in het dossier.